My name is Earl

Earl J. Hickey (Jason Lee) is een kruimeldief die karma ontdekt en besluit om alle fouten die hij in het verleden heeft begaan, recht te zetten. Elke aflevering draait om een item op zijn lijst. Hij wordt hierbij geholpen door zijn broer en lamme goedzak, Randy (Ethan Suplee).

My Name is Earl is momenteel met ruime voorsprong mijn favoriete Amerikaanse sitcom. Ooit! Pretentieloos, maar toch slim. Hip, maar niet zelfbewust. En de naturel van Jason Lee blijft onovertroffen.

Nog Nation

Ik had de Nation uitgekamd op zoek naar merkwaardige berichten. Iemand anders moest me erop wijzen dat mijn lezersbrief die ik enkele weken geleden had ingestuurd, eindelijk gepubliceerd was.

NB: de editor heeft om een of andere reden het woord ’sociolect’ veranderd in ’socio-being’.

Mijn bijdrage

in reactie op

Nation

Voetbal interesseert me eigenlijk geen bal, maar ik heb altijd iets gehad met voetbalstrips: Rob van de Rovers (hangen!), De wondersloffen van Sjakie, … Ik ben dan ook een trouwe fan van de Keniaanse comic, Supa Strikas, die elke laatste zaterdag van de maand gratis in de Nation krant zit:

Dat betekent dus dat er een Saturday Nation op mijn tafel ligt en we weer eens kunnen grasduinen in de advertenties.

Personals

De oogst in de Saturday Nation van vorige week was mager, maar ik herinnerde me deze add. Ahhh, bescheidenheid, het bekendste Amerikaanse export produkt:

Maar de man maakt blijkbaar school, getuige de volgende add deze week:

Maar arrogantie lijkt zowiezo een beetje het thema van de week bij de heren:

Bij de vrouwen vielen me de onderstaande stipulaties op. Ik kan in het christelijke Kenia me iets voorstellen bij het weigeren van gescheiden mannen, maar ben niet helemaal zeker wat er mis is met weduwnaars:

Dit soort van advertenties raak ik maar niet gewoon. Het verbieden van dunne plastieken zakken vond ik een erg progressieve legislatieve stap, maar waarom wordt dit toegelaten:

Overlijdens

Doodsbrieven zijn niet echt de gewoonte hier. De enige manier om post te krijgen, is via een postbus. Er zijn geen postbodes, dus dat schiet niet op. Sterfgevallen worden in de rurale gebieden vooral via de lokale radiostations verkondigd. In de steden gebeurt dit via overlijdensberichten in de krant. Wat me vaak opvalt zijn de titels.

Het kan erg droog zijn:

of het iets positievere

of het meer tot de verbeelding sprekende

en mijn (excusez-le-mot) favoriet:

Uitsmijters

Het is altijd leuk om advertenties te zien, die je nooit in een Belgische krant zou terugvinden:

Iedereen kent het vooroordeel over zwarte mannen. Mijn onvrijwillige confrontaties met pornografie bevestigen dit, alhoewel advertenties zoals de volgende toch een markt moeten aanspreken hier:

Nu ik er zo over nadenk: ik moet inderdaad toch echt iets gaan doen aan mijn gums prematurity…

Grand Opening

Ik mis een heleboel dingen in Belgie, maar het leven hier in Nairobi is op zichzelf relatief compleet. Maar ik liep al een paar dagen erg knorrig zonder echt aanwijsbare reden. En toen was het zondag. Zo’n typische zondag josdag. En plots maakt mijn brein de onbewuste associatie: om half zes moet ik bij de ‘katjes‘ zijn voor de Syndon repetitie.

Het was duidelijk: ik mis muziek maken. Gerateerd, maar duidelijk nog steeds geobsedeerd, wist de muzikant wat te doen. Met trots onthul ik bij deze de Nairobi branch van Studio Sniquelle. Hopelijk ben ik niet 1 van die songschrijvers geworden die per se Afrikaanse invloeden in zijn muziek moet proppen.

Hello’s

Mijn favoriete uitdrukking in Keniaans Engels is momenteel “hello’s”, als begroeting tegenover meer dan 1 persoon. Wanneer een enkele “hello” niet volstaat.

Stella

Ik heb 6 Belgische politieke vluchtelingen aangetroffen in de plaatselijke supemarkt, Uchumi, en heb ze onder mijn hoede genomen. Samen dromen we op de evenaar weg van een Belgie zonder Leterme:

Kabinet

Zaterdag zaten Kibaki en Odinga dan weer plots samen: enkel zij twee, in de Sagana State Lodge. En zondag om 16:30 werd dan het nieuwe kabinet voorgesteld.

Een regering van nationale eenheid is een goed idee. Maar wat doe je als de ministerposten reeds werden toegekend door Kibaki? En ODM zich omwille van de gunstige polls voor de verkiezingen evenzeer mentaal had verlekkerd op ministerposten? Terwijl iedereen hoopte op een kleine, sterke ploeg, is het een reuze-kabinet van 42 postjes geworden, waar alle hoofdrolspelers van zowel ODM, ODM-K en PNU een deel van de koek krijgen. Wellicht was het de enige manier om een verdere crisis af te wenden.

Eerste Minister Odinga (ODM, uiterst links), president Kibaki (PNU, aan de micro) en vice-president Kalonzo (ODM-K, uiterst rechts).

Jamila Mohamed

Een van de meest bekende news anchors in (het overwegend christelijke) Kenia is Jamila Mohamed. Elke avond presenteert ze in prime time het Kiswahili nieuws, NTV Jioni. Misschien kan Kenia het concept “actief pluralisme” eens naar Belgie zenden? In het kader van ontwikkelingshulp of zo…

Impasse

Gisteren mijn Lost-marathon onderbroken om de live persconferenties op tv te volgen. Zenuwachtige journalisten en politici. Het was duidelijk dat hier iets aan de hand was…

ODM (Odinga) en PNU (Kibaki) hebben de power sharing deal die eerder gemaakt is onder leiding van Kofi Annan, niet kunnen verzilveren. Nochtans zou op zondag het nieuwe cabinet worden voorgesteld, maar Kibaki beschuldigt Odinga ervan om op het laatste nippertje met nieuwe eisen aan te komen. Odinga beschuldigt Kibaki er dan weer van om eerder gemaakte afspraken niet meer na te komen. Niemand weet nog wie de waarheid spreekt, maar iedereen is het beu dat een klein groepje machtsgeile politici een hele natie en haar economie gegijzeld houdt.

Sinds de deal eind februari zijn de spanningen al heel vaak hoop opgelopen. Maar nooit heeft het er zo slecht uit gezien. Hopelijk waait ook deze impasse over en blijven nieuwe rellen ons gespaard. Ze kunnen niet blijven het bloed aan elkaars handen afvegen.

Contact (2)

Noem me ziekelijk nieuwsgierig, maar contactadvertenties blijven me boeien. Vandaag weer een selectie uit de Saturday Nation.

Brokers

Een grote plaag in Nairobi zijn de brokers. Toeristen worden vaak aangeklampt op straat door kerels die je naar een soevenierwinkel willen brengen. Dit overkomt me ook de eerste weken dat ik hier ben, tot ik de typische resident-mzungu-brons heb. Deze brokers eisen van de winkel in kwestie een procentje op de verkoop, hoewel de winkelier vaak nooit hun hulp heeft gevraagd. Omdat deze kerels nogal verbaal agressief uit de hoek kunnen komen tegen zowel de winkelier als de klant, beginnen meer en meer winkels bordjes “No Brokers!” in het uitstalraam te zetten.

Brokers zijn ook actief op de vastgoedmarkt: ze verzamelen adressen van leegstaande huizen en tonen deze aan potentiele klanten. De klant in kwestie moet op voorhand aan de broker 10 a 20 euro betalen, zonder garantie op het vinden van een degelijke woonst. Bovendien gebeurt dit alles vaak zonder medeweten van de huisbaas. Om de eigendom te kunnen bekijken, gebruikt de broker een deel van het geld van de klant om de security guard van het domein om te kopen. Pas als de klant de woonst wil huren, wordt er contact gelegd met de huisbaas.

Brokers worden veracht, maar niemand kan ze ontwijken.

To get to the point… Deze week is er iets vreemds aan de hand met de contactadvertenties. Een aantal advertenties blijkt plots te verwijzen naar specifieke Psalmen. Telkens worden ook de contactgegevens van een priester gegeven. Dit is overduidelijk een georganiseerde groep priester/brokers die geld hebben geroken in de eenzame-harten-markt. Ongetwijfeld vinden ze dat ze hun christelijke plicht vervullen. Maar ik ben ervan overtuigd dat de hulp van gods proxy niet goedkoop zal zijn:

Nee, dan apprecieer ik eigenlijk meer hetvolgende agentschap dat, ondanks een nogal fundamentalistische invalshoek, transparant en eerlijk adverteert:

Erger wordt het, wanneer de aasgieren contactadvertenties gebruiken om geld te verdienen op de rug van radeloze mensen:

Homosexualiteit

… is verboden in Kenia, maar wijd verspreid. Dit leidt tot een vreemde spanning. Gay parties worden geadverteerd, maar tickets kunnen enkel gekocht worden via een omweg en de lokatie wordt voor outsiders strikt geheim gehouden. Enkele politie-agenten in de wijk waar het feest plaats vindt, worden omgekocht om zowel andere agenten als gay bashers weg te houden.

Er zijn geen openlijke gaybars. Gypsies in Westlands begon die reputatie te krijgen, waarop de (nota bene homoseksuele) uitbater zijn security guards de opdracht gaf om vanaf nu maar een klein aantal gays per avond binnen te laten.

Veel mensen zijn op zoek naar een homosexuele partner, maar andere mensen mogen het zeker niet weten. De brokeback mountain referentie is een duidelijke hint voor gays, maar de film is hier nooit officieel uitgebracht, dus zal de meeste andere Kenianen ontgaan:

Ik ken een Keniaanse homo die zo nichterig is, dat de politie dacht dat hij een straathoertje was toen hij van de ene club naar de andere wandelde, in pruik, make-up en spannende jeans. Hij moest in een donker hoekje aan de agenten zijn mannelijkheid bewijzen. De agenten hadden er zoveel plezier in dat ze hem zelfs niet meer lastig vielen voor openlijke tekenen van homosexualiteit.

Uitsmijters

In het uitgaansleven durven sommige dames je wel eens met bedekte termen het sexuele walhalla beloven. In de volgende advertenties gaat het er iets subtieler aan toe, alhoewel het tussen de regels wel duidelijk is:

Sommigen zijn zelfs trots op het feit dat ze nog nooit met een zwarte man hebben gedate. Wellicht is de dame in de volgende advertentie er een van. ( Now I ain’t sayin she’s a gold digger, but she ain’t messing with no broke n*****):

Flashen is het 1x laten rinkelen van de telefoon, met de implicatie dat je moet terugbellen. Mensen die zo airtime willen uitsparen op de kap van een ander worden universeel gehaat in Kenia:

En dan ten slotte: Suzie, ik apprecieer je eerlijkheid, maar ik ben toch een beetje bang van jou: