Zuid-Afrika – Dag 1

Vandaag vertrokken voor de PalNet workshop in Zuid-Afrika. Palnet wil de digital divide tussen het Westen en Afrika kleiner maken door Afrikaanse talen digitaal meer toegankelijk te maken. Dat betekent gelokaliseerde versies van bv linux, openoffice, …, speciale toetsenborden en spell checkers. En in dat laatste komt het automatic diacritic correction systeem kijken, dat we ontwikkeld hebben.

Gewapend met een emergency paspoort (omdat mijn echte is verlopen) en een op onorthodoxe wijze verkregen gele-koorts-vaccinatiekaart, raak ik het land binnen. Ik weet niet waar de workshop plaats vindt. Ik ken niemand van de organisatie. Ik weet zelfs niet hoeveel Rands er in een euro gaan. Een goede voorbereiding is het halve werk. Gelukkig is de organisatie beter voorbereid en worden we opgewacht op de luchthaven.

Ik voel me niet op mijn gemak: ik betrap me op mijn eigen vooringenomenheid: elke blanke van middelbare leeftijd verdenk ik stiekem van een sluimerende heimwee naar apartheid. Dit is het soort van wee gevoel dat ik zou hebben bij een bezoek aan een Duits bejaardentehuis, of een Dillen familiefeest.

Van de luchthaven van Johannesburg gaan we de Nigeriaanse partner oppikken in zijn hotel. Onderweg passeren we McDonalds, KFC, … I’m a long way from home. En dan begint een 3uur durende autorit naar het game reserve Pilansberg, via Pretoria en poetische plaatsjes zoals “Rustenburg” en “Nooitgedacht”.

De lodge is luxueus. Sun City, het Zuid-Afrikaanse Vegas, is 3 km verderop. Eerste agendapunt is een game drive. Pilansberg is een heuvelachtig natuurreservaat. Mooi, maar niet iets te dicht bij de snelweg en de private airstrip van Sun City, om me echt op safari te voelen. Maar de beesten maken veel goed. Morgen echt aan de slag…

  

 

 

Doodstok

Vandaag het eerste seizoen van Deadwood gevonden bij mijn piraat. Nog een geluk dat ik al veel over deze serie heb gehoord, want van de flaptekst wordt men niet echt wijzer:

Mij door Augustus opgesteld tekst werd volgens uit Heinz deze.

Top 5 vocal performances

I got this guitar and I learned how to make it talk

(Bruce Springsteen, Thunder Road)

Ironisch genoeg zijn er maar weinig mensen die hun zangstem kunnen laten praten. Bij deze een lijstje van 5 vokale uitschieters in mijn iTunes collectie. Kippenvelmomenten, waar een zanger(es) net dat ietsje dieper gaat:

(5) Paul Rodger – Tie your mother down

De Queen+PR concerten in 2006 begon Paul Rodgers met een directe vraag aan het publiek: “Are you reaching out for me, like I’m reaching out for you?” Hij moest zich geen zorgen maken: de live-versie van Tie Your Mother Down die dan volgt, is fenomenaal. Een les in rock ‘n roll. Zelfs Freddie Mercury heeft het nooit beter gedaan op deze song.

(4) Meat Loaf – Read ‘em and Weep

Door het succes van Bat out of Hell, verloor Meat de pedalen, zijn zelfvertrouwen en zijn stem. Na een bizarre kuur bij een zangguru waar hij zijn eigen urine oraal en intraveneus toegediend kreeg, was hij uiteindelijk in staat om de opvolger Dead Ringer for Love op te nemen. Het klinkt allemaal nog wat geforceerd, vooral in Read ‘em and Weep, waar hij de uithaal “For all the hours we’ll be spending alone” net niet haalt. Maar net dat doet het hem.

(3) Roger Waters – Go Fishing

Waters’ ijzige hoge, wanhopige stem is een van de meest herkenbare elementen in de sound van Pink Floyd. Maar nooit gebruikte hij het beter dan op zijn solo-debuut The Pro’s and Con’s of Hitchhiking. Luister naar Go Fishing, waar hij het thema van The Wall recycleert: “Leaving all our hopes and dreams to the wind and the rain“.

(2) Jennifer Hudson – I am telling you

De nicht in mij is dol op de film Dreamgirls. En dan vooral voor het sleutelmoment waar zangeres Kate Hudson op een technisch perfecte, maar nog altijd superrauwe manier de wanhoop van haar personage vertolkt. Ik herinner me dat mijn mond open viel toen ik de scene voor de eerste keer zag. In principe zou ik dit op nummer 1 zetten, maar Freddie Mercury verdient het om op nummer 1 te staan van elk lijstje.

(1) Queen – The Show Must Go On

Vergeet Made in Heaven. Innuendo was de laatste, echte plaat van Queen. Freddie was doodziek. Het onderwerp werd nauwelijks besproken in de studio en iedereen werkte zo hard mogelijk door. Brian May schreef een nummer waarin hij impliciet Freddie liet afscheid nemen van het publiek: “I guess I’m learning. I must be warmer now. I’ll soon be turning  ’round the corner now”.

Een beetje nerveus vroeg hij aan Freddie, die nooit echt persoonlijk werd in zijn nummers, of hij het zag zitten om dit te zingen. Vlak voor de opname, goot Freddie, nauwelijks in staat om nog recht te staan, een glas vodka binnen en levert vervolgens het beste vokale moment van zijn carriere af. De ijle, krachtige en wanhopige noot op “on with the show”. Ik kan het niet bevatten…

Honorable mentions

• Jim Steinman – Left in the Dark
• Jack Black – Beelzeboss (Tenacious D)
• Matt Bellamy – Sing for Absolution (Muse)

Koloniaal

On-line vond ik een gedigitaliseerde versie van hetvolgende boekje uit 1918:

Het is een instructieboekje om Swahili te leren, zodat de missionarissen en kolonialen zich met “den neger” kunnen onderhouden. Elk hoofdstuk eindigt met een vertaaloefening. Qua racistisch meesterwerk kan deze publicatie niet tippen aan Kuifje in Congo, maar er zitten toch een paar leuke krakers tussen, vooral als je een text-search doet op “European”.

Eerst een paar boodschappen van algemeen nut voor de lokale bevolking:

Maar het is wel heel gemakkelijk om de baas te blijven, met instructies als:

Zeker als we zelf wel mogen slaan:

Lekker eten is belangrijk en als Afrikaanse kok de kantjes eraf lopen is niet aan te raden:

 

Andere Europeanen houden wel meer de kerk in het midden. Het is belangrijk dat Afrikanen en kinderen hun plaats kennen:

En tenslotte wellicht louter ter vervollediging toegevoegd:

Indiana Jones

Nog maar wat 80s nostalgie… Ben gisteren naar de nieuwe Indiana Jones gaan kijken. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, maar ik was niet teleurgesteld. Het is geen meesterwerk, maar de charme van de originele afleveringen is nog altijd ruimschoots aanwezig en sommige actiescenes zijn gewoon verbluffend. Niet teveel gezaag over Indy’s leeftijd of insider-knipogen, geen hi-tech special effects, maar gewoon een uitstekend verteld avontuur. Eat this, National Treasture en The Mummy

Amiga 500

80s nostalgie, part 2… Ik zat al een paar weken met de theme tune van Amiga-klassieker Defender of the Crown in mijn hoofd. Uiteindelijk de Amiga-emulator WinUAE gedownload en de rom voor Defender of the Crown. En ik was opnieuw hooked. Anno 2008 duurde het me niet zo lang voor ik heel Engeland had overwonnen, maar het scheelt natuurlijk niet te moeten wachten op een traag ladende floppy.

Bij deze, de theme tune (gecomponeerd door Biff (?) Williams):

Als ik terug in breedband-land ben, ga ik zeker ook op zoek naar de versie van de Deense 80s-game-music-tribute-band (wat een niche), Press Play on Tape. 

Houvast

Vandaag had ik echt bevestiging nodig. Dank u, bananenman…

Rukken

Een tijdje geleden nam ik een opdracht aan om een paar analysetools te ontwikkelen voor een collectie Middelnederlandse teksten. De volautomatische aanpak werkte niet en ik besloot zelf de output manueel te verbeteren. En wat lees ik nu als tip:

Jeghen gulsegheit selen wi minnen ende verkiesen mate ende soberheit, ende altoes ons selven aftrecken ende [...]

Ik heb hier veel vragen over, maar durf ze niet te stellen aan de opdrachtgevers.

Kookpotkringen

De eerste keer dat ik vrolijk word van een vies aanrecht…

Gecco

Gevonden bij mijn pot Meru honing in de keuken: een piepkleine gecco.