Live Aid (1985)
8 juni, 2008
Ik was 10 jaar en had net rock ‘n roll ontdekt. Het zou een hoogdag worden. Een rockfestival met als opening act Status Quo en als top-of-the-bill mijn toenmalig idool: Paul McCartney. Fuck…
Ik herinner me die dag nog heel duidelijk: ik vond Paul Young (remember him) heel goed. En Phil Collins. Het is anno 2008 moeilijk voor te stellen, maar toen was het heel normaal om hem zonder schaamte goed te vinden. Ik kende Queen niet echt. Wat mij betrof was “We Will Rock You” gewoon een deel van het collectief onderbewuste. Zo’n beetje als “Happy Birthday”. En dan kwam hun set. Het zou nog enkele jaren duren voor ik echt een superfan werd, maar ik herinner me nog heel goed de shock and awe, toen ik hun set zag.
Onlangs vond ik bij een DVD-piraat in Nairobi een schijf met de originele Live Aid. Fantastische nostalgische trip: Paul Young was nog altijd goed. En Phil Collins. 23 jaar later is mijn muzikale smaak blijkbaar niet zo ongelofelijk veel veranderd. In 1985 moesten kinderen nog geen k3 periode doormaken, voor ze het licht mochten zien.
Vestons met opgerolde mouwen. Howard Jones. Sting zonder pretentie. De jaren ‘80 waren zo slecht nog niet. Maar dan: Freddie Mercury komt op. De ogen verraden een systeem vol coke en een onverzadigbare honger naar eeuwige roem. Wat volgt zijn twintig minuten rauwe energie en de essentie van rock ‘n roll. En ik zit hier voor mijn TV. En ik ben tegelijkertijd 10 jaar en 33 jaar. En de tranen rollen over mijn wangen. Fuck the Mona Lisa, als iemand ooit mijn hoogstpersoonlijke, maar absoluut sluitende definitie van Kunst wil weten: het duurt maar twintig minuten om uit te leggen. Ik hoop dat ik binnen nog eens 20 jaar, net hetzelfde mag voelen.
Entry Filed under: Entertainment. .
3 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
Gerrit | 9 juni, 2008 at 12:17 pm
Geef mij de eenvoud van een bas, een gitaar, een drum en een stem en ik ben verkocht.
Rock ‘n Roll is the holiest of the holy.
Amen.
2.
Frank | 11 juni, 2008 at 8:49 pm
Merkwaardig genoeg heb ik zelf ook zo’n “flashback-brok in de keel” gekregen toen ik voor de eerste keer de officiële DVD-box van Live Aid bekeek. Zelfs bij de eerste tonen van “Do they know it’s Christmas time” was het al prijs. Live Aid ‘85 is voor mij ook zowat het meest nostalgische TV- en radio-moment ever. Heel de tijd aan de TV gekluisterd, en ondertussen proberen wat opnames te maken van de radio (Ik vermoed Studio Brussel, maar misschien was het wel Radio2) op cassette. Wie weet vind ik die cassette zelfs nog wel terug. Phil Collins was inderdaad super (vooral in duet met Sting). Paul Young très sympa en lekker harmonieus. Queen blies iedereen gewoon omver, allerbeste optreden allertijden… Elton John (aangekondigd door mijn chou-chou Billy Connolly by the way) kwam voor mij op een heel verdienstelijke tweede plaats. Een paar stevige aanslagen als begin voor “I’m still standing” en dan ongelooflijk straf uitpakken. Jammer dat de micro het in het begin liet afweten bij Paul McCartney, maar ook daar heel veel kippevel. En dan als aangename ontdekkingen : Ultravox en Boomtown Rats. Misschien nog altijd eerder nummers voor de Foute CD’s van Decker & Ornelis, but who gives a fuck ?
De optredens in de USA werden niet live uitgezonden, en misschien maar goed ook, want anders was ik voor de hond zijn kloten blijven wachten op het optreden van Billy Joel (te zat ? te gedrogeerd ?).
Heel deze uitleg om te zeggen dat je die originele DVD van Live Aid in ere moet houden, want ik wil een copy, als het kan gisteren graag.
3.
walpurgis | 12 juni, 2008 at 8:59 am
Het leuke is dat veel van die 80s bands live veel minder 80s klonken. Naast de default nostalgie, is er ook nog de specifieke nostalgie naar bands die er live gewoon stonden. Op mijn DVD staat ook Live 8, van een paar jaar geleden. Vergelijk huidige supergroep Coldplay met 80s subtopper Ultravox, en die laatste wint wat mij betreft hands-down. Zie ook Dido vs Alison Moyet of zelfs U2 (‘85) vs U2 (‘05).
Ah fuck it, ik ben gewoon een oude zak, die niet meer mee kan
Met “originele Live Aid” bedoelde ik de Live Aid uit 1985 en niet de originele opname. Wat ik hier heb is een rip van de officiele DVDs, zelfs met enkele nummers weggelaten, waaronder die grave versie van “I’m Still Standing”