Rietjesman

Geert Stadeus geeft commentaar bij de recordpoging van Michel Leonard in de Weekend bijlage van De Standaard (12,13 juli 2008):

“Dat je ertoe in staat bent om in je vrije tijd te oefenen om je mond zo ver te rekken dat er 266 rietjes in passen, dat is één ding. Maar dat je ook nog wilt dat anderen daar achter komen?”

Ik ken Stadeus niet, maar als iemand mijn held van de week aanpakt, breekt er iets in mij. Wat is precies Geerts agenda? Een redundant sociaal commentaarstuk leveren op de homo ludens en daarbij uitvoerig gebruik maken van kleffe pop culture references? Zo ja: well played, sir, maar ik word hier slecht gezind van.

Ik ben oud genoeg om iemand op basis van een eerste indruk te beoordelen en me daar verder niet over te schamen. Dus bij deze: de foto naast de column toont alvast een smoel om zonder veel provocatie op te kloppen. De zure, zelfingenomen staar van een man die vastzit in de eindeloze recursie van zijn eigen gelijk. Het type dat zichzelf altijd aan de verkeerde kant van de receptie vindt en boos wordt als de warme hapjes maar niet naar hem komen. Het type dat ooit “nee” heeft gezegd op de vriendelijke vraag van een kelner of “het lekker was” en daar nog altijd over opschept. Het type dat wekelijks zijn eigen naam googlet: Hoi Geert, aangenaam. Het is maar om te lachen hoor…