Ongelukkige afkorting

 

Idolatrie

Oorspronkelijk wou ik het op mijn blog over mijn ervaringen in Kenia hebben. Maar ik merk dat ik hier vooral over Queen wafel. Fuck, zelfs Zanzibar was in mijn ogen eigenlijk gewoon Mercury-island… Is idolatrie niet iets waar je rond je 18de uitgroeit?

Het begon allemaal toen mijn broer en ik via een vriend de rock ‘n roll ontdekten. Mijn broer werd fan van Billie Joel. Omdat hij een idool had, besloot ik dat ik er ook een moest hebben. Maar niet dezelfde, want dat zou maar naapen zijn. Ik koos voor Paul McCartney omwille van dat kikkernummer (“Tom Tampon, Vagina” heette het, geloof ik). Net zoals mijn broer verzamelde ik platen, maar eigenlijk vond ik er toch veel rommel tussen zitten. Shit, ik had het verkeerde idool gekozen…

Uiteindelijk werd ik (deze keer wel overtuigd) fan van Supertramp. Cannonball was de reden dat ik met de oogst van mijn plechtige communie mijn eerste keyboardje kocht. Wat later ontdekte ik Queen. En dat werd de reden dat ik een keyboard kocht waar ik effectief op kon spelen. Nog later werd ik fan van de jaren-70-Elton John. En dat was de reden dat ik me een echte (digitale) piano kocht. En dan kwamen Billie Joel, Jim Steinman en Pink Floyd. Een decennium later ben ik nog altijd een onnozele fanboy. En Queen heeft nog altijd meerdere streepjes voor op al de rest.

Als ik interviews lees of met iemand praat over muziek, hoor ik zo vaak zeggen dat ze geen fan zijn van een bepaald artiest. Dat was iets voor in de puberteit. En dan voel ik me eigenlijk altijd best goed in mijn vel. Ik wil mijn Queen-obsessie niet ontgroeien. Idolatrie is een van de meest pure vormen van bewondering. Het doet me denken aan de tijd dat papa de sterkste van de wereld was. De directe erkenning van de superioriteit van iemand anders. Durven toegeven: dat kan ik niet. En af en toe een oogje dichtknijpen als je idool een mindere dag heeft (I want to break free).

En die ingesteldheid laat me toe om fan te zijn van Obama, zonder dat ik het met al zijn standpunten eens moet zijn. En ik ben ook fan van de arrogante Ricky Gervais, de religieuze freak Jason Lee, de over-zelfbewuste Kevin Smith, de falende George Lucas, of de drugsverslaafde Mitch Hedberg. Mensen die hun plaats als semi-goden verdiend hebben en niets meer te bewijzen hebben. Ik ben oprecht blij dat ik hun werk heb leren kennen en ik blijf hen dankbaar voor wat ze in mijn ziel hebben teweeg gebracht.

Idolatrie is puur. Hier wil ik nooit vanaf.

"Vuile Zwarte"

Props voor Paul Van Den Bosch die de uitspraken van Renno Roelandt tijdens Belgie – Nigeria openbaar maakte op zijn blog. Iedereen draagt de verantwoordelijkheid voor zijn uitspraken. Kijk, ik durf hier onder vrienden het n-woord gebruiken als we flauwekul aan het verkopen zijn. Ik krijg de bal altijd harder teruggekaatst. Niks moet heilig zijn en alles kan zijn context hebben. Zelfs de racistische tirade van Michael Richards (Kramer uit Seinfeld) kon ik plaatsen (denk ik). Maar de context van Roelandts uitspraken was ongepast en ik schaam me dat ik aan dezelfde universiteit verbonden ben als hem.

Verbaast me dit soort van racisme? Absoluut niet. Was het gospel-nummer Liefde voor Muziek van Raymond van het Groenewoud niet wekenlang nummer 1? Enkel in Vlaanderen kan een nummer dat het heeft over “een stel uitgelaten zwarte apen” zo populair worden. Enkel in Vlaanderen kan iemand als van het Groenewoud dan zelfs nog beschouwd worden als links…

En hoeveel Vlamingen gebruiken het woord “neger” of “negerkes” nog en snappen niet dat de rest van de wereld ondertussen geevolueerd is? En tijdens een van de afleveringen van Idool vroeg ik me af waarom Jean Blaute moest vragen om te stoppen met de half-congolose Sandrien een “zwartje” te noemen. Ja, dat was nodig in Vlaanderen. Enkel in arm Vlaanderen.

Top 5 gitaarsolo’s aller tijden

In de jaren ‘80 probeerde men de keyboard-speler mobiel te maken. Dat experiment is mislukt. De Eurosong performance van Soldiers of Love was wat mij betreft de ultieme illustratie dat we nooit zo cool op het podium zullen kunnen staan als gitaristen. Het weze hen gegund, vooral als ze een bangelijke solo neerleggen, zoals

5. Free Bird – Lynyrd Skynyrd

Een eindeloze aaneenreiging van gitaarsolo’s die blijkbaar nooit stopt. Pure rock ‘n roll…

4. A Royal Send-Off – Syndon (Gerrit Janssens)

Een gooi doen naar een David Gilmour-achtige solo in je eigen stijl en sound. Je moet het maar durven. En er dan nog effectief in lukken. Je moet het maar kunnen.

3. What god wants, pt III – Roger Waters (J. Beck)

Een gooi doen naar een David Gilmour-achtige solo in je eigen stijl en sound. Je moet het maar durven. En er dan nog effectief in lukken. Je moet het maar kunnen.

2. Comfortably Numb (live) – Pink Floyd (David Gilmour)

Ik zag de gecastreerde Pink Floyd live tijdens hun Division Bell tournee. Een sympathieke kerel is het niet, dikke Dave. Maar ook eikels hebben recht op genialiteit.

1. White Queen (live) – Queen (Brian May)

De solo van Bohemian Rhapsody zou voldoende moeten zijn, nee? In het begin van hun carriere, speelde Queen het relatief onbekende nummer White Queen live, waarbij Brian May met een tap-delay een duet met zichzelf speelt. Brian May is beter dan Jimmy Hendrix. There I said it…

Eervolle vermeldingen

Bat out of Hell – Meat Loaf (Todd Rundgren)

Folsom Prison Blues – Johnny Cash (Carl Perkins)

November Rain – Guns ‘n Roses (Slash)

Boers

Ik word onnozel van die kerels. Ik zit nog steeds op de mailing list van het project dat me naar Zuid-Afrika bracht. Een Amerikaanse partner stelde voor dat het project de poging moet ondersteunen om .africa als domeinnaam door te drukken. Een eenvoudige endorsement van het idee, dus. Maar oh noes: een niet-Afrikaan die initiatief neemt.

Een selectie:

• I think we should be very clear on what it is that we endorse [...] It is impossible to know what .africa will be used for in future.  We can’t know for certain what kinds of promises or changes in policy the .africa people will make in order to get .africa approved, and we don’t have a say in it either.
• You’d think that endorsement by the AU and UNECA would be something that is sufficiently exciting to be mentioned [...].  In fact, I can find no evidence of such endorsements anywhere.
• Do you think it is wise to endorse that organization?
• Also keep in mind that [our project] doesn’t have any resources to lend “support” (in the wider sense) to the project.
• >Als antwoord op “Should I tell her we’re on board?”: What do you mean by “on board”?  See, all these terms are such vogue words that mean many things and very few things all at the same time, depending on who uses them and in what context. If she wants to use the [project's] name to assist her in getting the .africa TLD approved, there is nothing we can do stop her.  And no matter what we say, it will be twisted somewhere in some journalist’s report anyway.

Als iemand ooit corpusonderzoek wil uitvoeren naar passieve agressie in e-mails, let me know…

Sweet Stories

Ik kan ze wel pruimen, traditionele volksverhaaltjes. Heb onlangs het boekje Grandmother’s Sweet Stories op de kop getikt. Ik dacht dat deze sprookjes me een goeie nachtrust zouden verzekeren, maar ben nu vooral blij dat ik in mijn kindertijd van oma’s lieve verhaaltjes gespaard ben gebleven.

In Clever Hare caught at last, graven de dieren een bron. De luie haas doet niet mee en de andere dieren besluiten om er over te waken dat deze Waalse profiteur niet aan het water kan. Haas slaagt er echter in om respectievelijk buffel, giraffe, zebra en neushoorn te slim af te zijn. Maar de aap verschalkt zich in een boom en…

Binnenkort in de cinema: The Lion King IV – Simba gets medieval.

Goud!

Het begon een beetje genant te worden. Zonet nog gaan lunchen en iedereen werd gek toen Kenia de zoveelste medaille binnenhaalde. En Belgie? Tia heeft zonet mijn eer gered. Proficiat!

Vies

Een appel schillen en proberen de schil zo lang mogelijk te maken is leuk. Maar met je eigen vel is het toch nog net iets leuker. Wie een vel-replica wil van mij, mag gerust contact opnemen. It puts the lotion in the basket.

Zanzibar – Dag 6

Mijn geld is op, zei ik toch? Bovenop het visum dat $50 kostte, blijk ik nu ook nog een exit fee van $30 te moeten betalen. Wel goed gevonden, maar ik voel me niet comfortabel op een internationale vlucht met het equivalent van 1.5euro op zak. Ik troost me met de gedachte dat de kleine Farookh Bulsara met niet veel meer geld uit Zanzibar is vertrokken.

De stewardessen van Precision Air zijn heel mooi, maar ze kunnen niet lekker koken.

Zanzibar was prachtig en het is lang geleden dat ik zo tot rust ben gekomen. Maar als volbloed city-boy, ben ik toch blij als ik de skyline van Nairobi terug in mijn vizier krijg. Welcome home…

Zanzibar – Dag 5

Abdul heeft een veelbelovende trip gepland, maar we moeten vroeg op, want timing is essentieel. We moeten in een kleine baai tijdens eb de boot op, samen met enkele andere toeristen.

Om dan vervolgens naar een eilandje te varen dat volledig uit zand bestaat en niet bereikbaar is als het vloed is.

Vervolgens gaan we snorkelen aan een koraalrif. Ik probeer er met mijn gebrekkige conditie het beste van te maken en zoveel mogelijk tussen de prachtige Cousteaux-landschappen en scholen kleurrijke visjes te duiken.

Vervolgens naar een ander eiland waar verse vis, octopus en kreeft wordt geserveerd. De attractie op het eiland is een baobab-boom die is neergevallen, maar waar ondertussen een nieuwe boom is uitgegroeid.

Voor een foto poseren, terwijl hagedissen langs je hand lopen, is niet gemakkelijk.

Abdul heeft zijn lief meegenomen op de tocht en terwijl wij ons eten verteren, verdwijnt het koppel in de bossen. Of het de zogezegde spinazie is die ik hem zag roken, of de romantiek, weet ik niet, maar hij blijft een beetje lang weg en het weer wordt guur.

De terugtocht gaat via een kleine baai op het eiland waar mangroves groeien. De zee wordt woester en we krijgen een 1.5 uur lange real-life versie van de pretparkattractie met de drijvende boomstammen voorgeschoteld.

 

Ik kom uitgeput terug aan in het hotel. Morgenochtend om half vier uit bed om de ochtendvlucht naar Nairobi te halen. Een laatste groet aan de blauwe zee. Een laatste vismaaltijd (5 dagen zonder vlees, een record!) en mijn geld is op. Het is mooi geweest.