Queen + Paul Rodgers

Ik had ze op hun vorige tournee gezien: ik vond het toen de beste groep ter wereld voor het slechtste publiek ter wereld. Enkel rond het podium was er wat ambiance. De rest zat te gapen en luidop over Freddie Mercury te dromen. Belgen houden niet van dingen ze niet kennen. De beste rockzanger ter wereld, Paul Rodgers, was blijkbaar niet genoeg.

Ik zat toen achterhaan op de zitbankjes en dacht vooral aan hoeveel liever ik op het middenplein had gestaan. Het was lang geleden dat ik het nog had gedaan, maar dinsdag stond ik er 3 uur op voorhand om toch maar een goeie plek te bemachtigen. Twee uur wachtend stil blijven staan, ging me 10 jaar geleden gemakkelijker af. Vreemd toch hoe spier- en rugpijn als sneeuw voor de zon verdwijnen als de zaallichten uitgaan en mijn hart als vanouds weer in mijn keel begint te kloppen. Ik ben nog altijd een superfan…

De reviews waren over het algemeen vernietigend. Maar what’s new? Dit was een show voor de fans en ik heb alvast ongelofelijk genoten. Ik ben ondertussen stapelverliefd geworden op de nieuwe single C-Lebrity en live kwam die nog beter uit de verf. En het publiek deelde mijn mening niet bepaald, maar als mijn favoriete band aller tijden een van mijn favoriete niet-Queen songs aller tijden (Bad Company) speelt, dan kan de avond voor mij niet meer stuk.

Het meest magische deel was de akoestische set in het midden, met name ‘39. Na een fantastische versie van Love of My Life, laat Brian May enkel een basdrum aanrukken op de catwalk en nodigt (de imposante) Roger Taylor uit om de maat aan te geven. Halverwege wordt het nummer onderbroken en komen de andere muzikanten het podium op (electric upright bass, akoestische gitaar en accordeon) om de bal in de netten te schoppen. En dan volgt een drumsolo. Meestal een zone-out-moment, maar de twist was dat de roadies de drumset van Taylor opstelden, tijdens de drumsolo zelf. 

Het leukste vond ik dat dit duidelijk een van de eerste shows uit de tour was. Er werden veel fouten gespeeld, vooral in de allereerste live versie van het nieuwe nummer Time to Shine. Die ruwheid miste ik de vorige keer. En in de bissen gaf May na Cosmos Rocks het beginakkoord van We Will Rock You. Rodgers en Taylor laten merken dat het echter tijd is voor All Right Now. Dus May laat het akkoord uitklinken en een clevere gitaartechnieker bend het akkoord naar de toonaard van All Right Now.

Deze band is nog altijd de beste band ter wereld. Maar ik zou ze liever in een bescheidener tournee zien, in zalen die stampvol zitten met ware Queen fans, ipv het Greatest Hits-voor-kerstmis-gekregen-publiek dat nu in het Sportpaleis zat. Ik kan me voorstellen wat voor vuurwerk het zou geven in bv de Ancienne Belgique: ik was er immers bij tijdens de solo-tournee van Brian May.

Panties

Nieuws van het thuisfront:

A pastor caused a stir when he removed a woman’s panties from his pocket and used it to wipe sweat from his face in the middle of a sermon. Apparently the man of the cloth thought he was wiping out a handkerchief to clear his forehead of sweat as he preached under a blazing sun.

…

http://www.eastandard.net/InsidePage.php?id=1143995403&cid=349&

Rechts vs hoop

Rechtse uber-eikel Bill O’Reilly interviewt Obama. Met journalistiek heeft het niks te maken, maar het is eigenlijk best wel een interessant gesprek tussen twee heel verschillende mensen…

Detox

lunch gisteren: bicky burger en taco. En cola.

(dinner gisteren: vis met rijst. En cola.)

dessert gisteren: sambuca en

ontbijt vandaag: 3 spritsen met chocolade. En cola.

lunch vandaag: een kleine friet met americain saus. Een macho en een sitostick. En cola

dinner vandaag: een kleine friet met een taco. En cola.

dessert vandaag: een voos gevoel in mijn maag en een plechtig voornemen om te detoxen. En cola.

Maar de nerd in mij is blij dat aflat.org weer op nummer 1 staat in google voor de superbelangrijke zoektermen african+language+technology, nadat we enkele weken volledig van de kaart waren verdwenen.

Bush

Ik zaag veel op mijn blog. Maar vanaf nu wil ik mezelf af en toe dwingen om iets goeds te zeggen over iets of iemand.

En laat ik meteen beginnen met de meest onwaarschijnlijke kandidaat: George W. Bush. Ten eerste: deze man heeft meer voor Afrika gedaan dan eender welke eerdere Amerikaanse president. En hij heeft daar nooit genoeg waardering voor gekregen. En die zal hij nooit krijgen. President Obama zal hopelijk nog veel verder gaan.

En nu is er zijn initiatief om – tegen zijn diepste principes in – via big government te proberen de US economie te herstellen. Abstractie maken van zijn track record is niet mogelijk. En er zullen wel politieke analysten zijn die de verborgen agenda vinden achter dit alles. Maar vandaag ben ik goed gezind en wil ik het allemaal niet horen. Dus bij deze, well done, Mr. President!

Een voorstel

Vergelijkingen trekken is hier niet aan de orde, maar ik wil het gewoon als referentiepunt aanhalen: na de verkiezingsrellen in Kenia werd al heel snel duidelijk dat beide partijen nooit onderling tot een compromis zouden komen. Enter Kofi Annan die zonder vooroordelen en in alle rust en discretie Odinga en Kibaki samen bracht.

Is een dergelijk scenario niet mogelijk in Belgie? Leterme is natuurlijk niet geloofwaardig als moderator, zelfs niet achter de schermen. Wat we nodig hebben is een buitenlandse staatsman die kan komen bemiddelen. Iemand die niet kan verdacht worden van vested interests. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Romano Prodi of misschien nog eerder aan de ervaringsdeskundige Helmut Kohl. Iemand die met een leeg blad de situatie kan beschouwen en doorheen de bullshit de politieke realiteit kan presenteren. Maar of we zouden luisteren?

Pretty Vista

Ik ben een pathologische upgrader, maar Windows Vista heb ik links laten liggen. Genoeg horrorverhalen gehoord en mijn laptop komt met zijn eigen XP licentie. En toch: Vista ziet er zo mooi uit… Maar ik heb ook wel graag een functionele machine. Dankzij Vista Inspirat 2 kan het nu allebei: de look and feel van Vista, maar de betrouwbaarheid van XP.

Rick Wright

De ziel van Pink Floyd is van Roger Waters. De sound van Floyd was van Gilmour en zeker zoveel van Rick Wright. Altijd onderschat, maar gewaardeerd door zij die luisterden.

Rest in peace!

Fuck yeah

The Daily Show

Fantastische journalistiek…