Timing

Op vrijdag 28 november kocht ik in de luchthaven van Kaapstad Time magazine, gedateerd 9 december 2008. In het korte nieuwsoverzicht vond ik melding van de Mumbai aanslagen, met een kort zinnetje over wat er op 27 november gebeurde. Ik heb Time altijd een fantastisch weekblad gevonden, maar dit is wel heel sterk en on-the-ball.

Capetown (dag 7)

Ik heb altijd iets tegen Boeing vliegtuigen gehad. Te veel op elkaar gepakt… Ik kom aan in Brussel. Mijn staartbeen doet pijn. Mijn rug ook. Ik ben moe.

En mijn koffer komt niet. En ik heb een zomerhemdje aan. En mijn jas zit in mijn koffer. En de taxi’s vragen 100 euro. En ik heb geen 100 euro. En ik ben een knop kwijt van mijn hemdje. En de koude wind blaast recht op mijn blote bast. En Brussel-Noord is koud. En het Astridplein is nog kouder. En ik heb geen tramkaart.

En ik wil mijn biltong.

En ik stop met zagen, want ik ben terug thuis.

Capetown (dag 6)

’s Ochtends overloop ik de opties: wat kunnen we doen om de data academisch te verzilveren? Niks deftigs… Een uurtje later sta ik op een bruggetje te roken. Brein werkt in overdrive. De nikskuur gisterenmiddag en -avond heeft goed gedaan. En dan komt eindelijk een fantastisch idee. Ik loop naar binnen en begin op het whiteboard te tekenen en te overleggen.

Dat is het… Spellcheckers voor ALLE geschreven Afrikaanse talen. Volautomatisch. Ik schat een maand werk om een proof-of-the-principle uit te werken. Nog even informeren bij wat moedertaalsprekers. Zoveel mogelijk materiaal met spelfouten zoeken. Plannen, coderen, werken.

Mijn academische carriere zit er wellicht spoedig op. Maar dit wordt een mooie zwanezang.

Capetown (dag 5)

Het vlot niet. Ik geraak niet uit de impasse en mijn trukendoos werkt niet op de data. Mijn brein heeft ruimte nodig. Gelukkig heeft G-M deze namiddag een vergadering met zijn uitgever en kan ik naar het centrum van Kaapstad rijden om toch nog wat van de stad te zien. Ik hou het op de waterfront: charmant, gezellig. Saai…

Onderweg spring ik een supermarkt binnen en koop 3kg maisbloem (hier niet te vinden) en biltong. Ah ja en 6 stella’s en een zak chips. Vanavond doe ik helemaal niks.

De tafelberg

Pinguyn (placeholder bericht)

Bandbreedte op de UWC campus in Kaapstad is beperkt en een volledig verslag volgt later. De omgeving is alvast prachtig. De academici op de workshop… tja…

Voorlopig hoogtepunt: oog in oog met Kaapse pinguins…

Capetown (dag 4)

De workshop zit erop. Nu begint het echte werk: ik ga met G-M mee om enkele dagen bij hem op kantoor onderzoek op te starten voor Xhosa. Hij heeft massa’s data en ik heb massa’s ideeen voor die data. Maar 3 dagen is erg kort…

We hebben een auto gehuurd die ons van Monkey Valley via de achterkant van de tafelberg voert naar de University of the Western Cape. Capetown heeft 3 universiteiten: University of Capetown, voor de Engelstaligen, Stellenbosch voor de Afrikaners en UWC voor de zwarten. Natuurlijk is deze opsplisting niet meer theoretisch, maar in de prakijk merk je wel tendenzen.

Hele mooie campus, daar op UWC en een hele losse, aangename en gastvrije feel in de wandelgangen. Qua sfeer en uitzicht doet het me denken aan Chiromo Campus in Nairobi. En dat is niet slecht… We blijven doorwerken tot 23u en dan gaat het richting appartement. G-M is even slecht in kaartlezen als ik. De vrees van elke toerist: per ongeluk in een township terecht komen, is nooit ver weg.

De auto:

Onderweg even stoppen:

en naar de achterkant van de tafelberg kijken. Rechts in het midden (rode daken) de gevangenis waar Mandela verbleef als hij niet op Robbeneiland zat:

Capetown (dag 3)

In de middag zijn er mini-werkgroepen. Ik zit de miniwerkgroep rond sustainable funding voor. Na de koffiepauze neemt iemand van de organisatie me apart. De policy maker in het gezelschap was heel erg overstuur dat ik was gekozen als sessievoorzitter (voor een groepje van 4 mensen!) en niet hij. En of ik niet hem de baas wil laten spelen tijdens de sessie. Dit is een kleuterschool…

<5 paragrafen verder gezaag geschrapt, behalve conclusie>

Ik heb het gehad met de boers in Zuid-Afrika: ze kunnen allemaal mijn zak opblazen…

Ik had maar 1 vriend in academia: W. in Nairobi. Sinds mijn strandwandeling vandaag, reken ik er nu ook G-M uit Gent bij. Na een intensieve samenwerking snap ik waar hij heen wil. En ik herken zijn reis in de mijne.

 

Capetown (dag 2)

De workshop begint. Over samenwerking tussen Vlaanderen/Nederland en Zuid-Afrika. Ondanks mijn eerdere ervaringen, probeer ik een open geest te houden. Dat er “geen ruimte” is om ons, toch wel zeer relevante, “aflat” werk voor te stellen, voorspelt echter weinig goeds.

Ik zit de eerste sessie voor over policy en funding. Ik maak een klein grapje over de eerste spreker, die zijn naam deelt met een schrijfster van erotische verhalen. Later vertelt hij me dat hij al juridische actie heeft ondernomen om zijn (toch wel zeer specifieke) naam te vrijwaren. En hij heeft nu bewijs, want op de workshop hebben 30 mensen met hem gelachen. Oeps…

Vreemd moment: een zwarte Policy maker heeft het over projecten en een blanke Zuid-Afrikaan geeft hem ervan langs: ons project is afgekeurd omdat we blank waren. Dit is een gevoelig land…

De rest van de dag brengt toch enkele interessante verhalen. En dan begint het sociale programma: we gaan kijken naar in het wild levende pinguins. Fantastisch en ik zal nu nooit meer vergeten aan welke pool de pinguins wonen en aan welke pool de ijsberen.

Mijn baas regelt met de conferentie-organizer dat ik de volgende dag 5 minuten krijg om AfLaT voor te stellen. Ik ben goed in blitz-presentaties…

 

Dit is een Dassie, een vreemd diertje, dat genetisch nog het meeste overeenkomsten heeft met olifanten:

 

En dan natuurlijk: de pinguins!

 

Capetown (dag 1)

Brussel -> Amsterdam in een kleine fokker. En dan volgt de langste trip van mijn leven: 12 uur in een vliegtuig van Amsterdam naar Kaapstad. Ik haat vliegen. En ik heb nu mijn absolute limiet qua stilzitten zeer precies kunnen bepalen: 10 uur. De laatste twee uur zijn een hel.

Ik arriveer uiteindelijk om middernacht in het Monkey Valley hotel. Ik krijg een cottage met 3 slaapkamers en ik speel meteen al mijn kleren uit en maak een enorme rommel. 15 uur opgehoopte scheten laat ik opgelucht los. Pas de dag erna, zal ik vernemen dat ik de cottage deel en dat een sympathieke Nederlandse collega in de gelijkvloerse slaapkamer sliep. Ik hoop dat hij een vaste slaper is.

Waarom geen Vlaamse Obama?

Holy crap. De meest briljante analyse die ik ooit heb gelezen van alles wat er mis is met het Vlaamse denken.