Murfy’s Flaw

Gisteren eindelijk de debuutCD Makosa van Murfy’s Flaw in handen gekregen. Vorig jaar speelde ik een track in op een van de nummers, maar had nooit het eindresultaat gehoord. Ik moet toegeven: mijn ijdelheid is gestreeld om als Special Guest Artist te mogen verschijnen op deze sterke CD. 

Itunes

Itunes is des duivels software. Maar de combinatie van Dark Side of the Moon en de nieuwe visualization plugin zijn momenteel toch onweerstaanbaar…

Wachten

Mensen die me heel dierbaar zijn, beginnen vandaag aan de waarschijnlijk meest belangrijke week van hun leven. Wat vervloek ik de afstand tussen ons nu. Each small candle lights a corner of the dark, volgens Roger Waters. De kaars brandt. We wachten…

Moederke

Vandaag ben ik heel trots op mijn moeder. Op weg naar de 71 en nooit echt bezig met computers. Maar zonder problemen zit ze met me te skypen, compleet met headset en webcam. Ik hoop dat ik nog zo goed meekan op die leeftijd…

Kai Mook pt 2

Ik hoop tevens dat de allochtone Kai Mook snel onze normen en waarden leert.

Is dit nieuws?

Om een beetje op de hoogte te blijven, lees ik de sites van De Standaard en De Morgen. Nog meer dan de artikels, lees ik ook graag de reacties van de lezers.

Op het overzicht van de eerste dagen van olifantenkalf K. kwam de volgende reactie:

 

Wat voor een zielige zak richt zijn zure pijlen nu op een baby-olifantje?

Besluit(eloosheid)

Sinds december 2007 heb ik in 7 verschillende huizen gewoond. Ik had altijd genoeg bij me om comfortabel te zijn, nooit teveel om telkens weer snel te kunnen vertrekken. Midden 2009 begin ik een thuisbasis te missen.

Vier jaar lang heb ik alles in het werk gesteld om Nairobi als thuisbasis te hebben. En nu het eindelijk een realiteit kan worden, slaat de twijfel toe. Wil ik me echt 6 dagen op 7 afbeulen voor minder dan 40% van mijn huidig loon en dit zonder enige vorm van pensioenregeling of andere voorzieningen qua sociale zekerheid? Maar Nairobi gaf me mijn tweede adem. Hier voel ik me thuis.

En dan is er Antwerpen. Ik hou van Belgie en alles waar het voor staat. Ik haat Vlaanderen en alles waar het voor staat. Ik hou van Antwerpen, maar walg van Antwerpenaren.

Een week voor ik vertrok, ging ik wandelen in de Hobokense polders. Het was een stralende dag en ik baande me een weg door de gerepte natuur. Vier wilde paarden kwamen op een 15tal meter voorbij gedraft. Ik volgde hen naar een klein, donker vijvertje waar ze stonden te drinken. Ik kan hier wonen, dacht ik. Antwerpen is meer dan Antwerpenaren. Het hoeft geen Vlaamse stad te zijn. De stad kan van mij zijn en ik hoef ze niet te delen.

2009 wordt het jaar van het nieuwe begin. Zowat alles waar ik vanaf mijn 22ste voor gewerkt heb, is verdwenen. En ik heb daar ondertussen meer dan vrede mee genomen. Ik heb ontzettend veel zin in mijn nieuw begin. Waar dat ook is…

ik haat backpackers

In mijn lijstje van ergernissen die relevant zijn voor mijn leven, zijn backpackers verre van top-10 materiaal. Maar een mens moet over iets kunnen zagen. We hebben allemaal recht op verzuring.

Ik haat de backpackers die ik hier in Nairobi zie rondlopen. Vieze, felgekleurde kledij, piekfijne bottinnen. Te bang om een matatu te nemen, te gierig om een taxi te betalen, tenzij ze er zichzelf met 6 tegelijkertijd mogen inproppen. Nieuwsgierig naar de andere cultuur, maar te belabberd om advies te vragen om die vettige dreads niet te laten stinken.

En bovenal een pompeuze wereldvisie, die zich vertaalt in het zoveel mogelijk ontwijken van enige steun aan de lokale economie onder het mom van de zoektocht naar het echte Kenia. Het zijn ook het type van mensen die, na 2 weken Kenia, experts zijn geworden over de volksaard van alle mensen op het gehele Afrikaanse continent.

Er is niks mis met de wereld te verkennen met een beperkt budget. Maar aanvaard dan op zijn minst de beperkingen van zo’n reis.

En nee, jullie zijn echt niet de eerste blanken die ze daar in dat dorp hadden gezien.

The Bitch is Back

Weer een pak airmails kwijt. 92kg luggage allowance was niet genoeg… Ik ben geobsedeerd door dingen meenemen, waarvan ik weet dat ze niet terug komen: onder meer 5kg chocotoffen, 25 syndon CDs, oude boeken, een hele hoop conferentierugzakjes om uit te delen. En dan nog een hoop kleren die aan hun laatste ronde toe zijn en hun weg naar Belgie niet zullen terugvinden.

En zo zou vliegen moeten zijn: opstijgen, gin&tonic als apertitief, lekker vliegtuigeten (!!??!!), dan slapen en 1 uur voor landen wakker worden en afsluiten met een bloody mary voor de zenuwen. Visa duurde wat lang, maar ik moest niet meer op mijn koffers wachten. Een taxichauffeur die een eerlijke prijs vraagt. Smooth sailing, baby…

Ik ben weer thuis. Alleen mijn TomTom weet het niet zo goed meer: