deze week

Zonet een heel lang blogbericht geschreven over hoe ik het wel gehad heb met deze week. Al sinds zondag word ik achtervolgd door pokkepech. Ik had het allemaal mooi verwoord en het luchtte op om het van me af te schrijven.

En toen crashte mijn browser toen ik wou submitten…

Ik heb het eigenlijk wel gehad met deze week.

Gelukkig is er de eindconclusie: zo’n kloteweek met zoveel stress en niet 1x de neiging gehad om een sigaret op te steken.

Ik mag het zeggen: ik ben officieel niet-roker!

Allen Carr

Ik ben gestopt met roken en ik ben zeker dat het deze keer gaat lukken. Geen nicotinevervangers of accupunctuur. Zelfs geen wilskracht. Nee, deze keer gebruik ik het fantastische boek van Allen Carr “Easy Way to Stop Smoking”. Ik was sceptisch: ik geloofde niet in zelfhulpboeken…

Tijdens het lezen van het boek, mag je gerust blijven verder roken. De gedachte om te stoppen met roken, aldus Carr, geeft de roker stress. En stress doet roken. Nee, Carr laat je rustig verder roken en legt je haarfijn het probleem uit. Hij beschrijft 2 monsters: het kleine monster, de eigenlijk fysieke nicotineverslaving en het grote monster: onze vooroordelen over (stoppen met) roken.

Het kleine monster is snel overwonnen. Nicotineverslaving is een absoluut makkie om te overwinnen. Dat weet ik ondertussen ook. Het is dat grote monster, dat ons doet hervallen. En daarom legt hij uit dat roken ons geen genot geeft. Al wat er gebeurt, is dat de roker heel even teruggaat naar het gevoel dat een niet-roker altijd heeft: balans. Roken is te kleine schoenen aandoen, enkel en alleen voor dat fantastische gevoel om ze uit te mogen doen.

Rokers zijn doodsbang om dat genot op te geven. Maar als roken ons geen genot geeft, hoeven we ook niets op te geven als we stoppen met roken. We brengen geen offer.  Zolang je denkt dat je iets opoffert, zal je altijd terug willen grijpen naar de sigaret.

Carr (in 2006 zelf bezweken aan longkanker) rookte 5 pakjes per dag en weet dus hoe het brein van een roker werkt. Hij weet dat je bij ons niet moet afkomen met verhalen over hoe ongezond het wel allemaal is. Dat weten we beter dan niet-rokers, trouwens. Onlangs liet ik een x-ray van mijn borstkas nemen. De dokter liet mijn rokerslong zien op de foto: een gekrompen linkerlongetje. Als ik zo zou doorroken, zou mijn rechterlong binnenkort ook beginnen degraderen. Wat een schok om het zo (letterlijk) zwart op wit te zien. Het was wel duidelijk: ik moest stoppen met roken. Zodra ik thuis kwam, stak ik enkele sigaretten op om over de stress van mijn rontgenfoto heen te geraken. Carr beschrijft een identieke situatie in zijn boek.

Het geniale aan Carr is dat hij perfect dat grote monster heeft kunnen analyseren. 200 pagina’s lang helpt hij je het grote monster te overwinnen. Op het einde leg je het boek neer en sta je te popelen om die laatste sigaret uit te drukken. En dan is het aan jou om het kleine monster te overwinnen.

Ongeveer anderhalve dag heeft het geduurd voordat het kleine monster stopte met brullen. Ik zou nog altijd graag een sigaretje roken, maar ik snap waar het vandaan komt. Ik kan de nood plaatsen en negeren. Fysiek ben ik nu al het zwaarste voorbij en ik schat dat ik hoop en al 2 uur de muren heb opgelopen van spanning.

Carr is een genie.

Als extra backup heb ik op mijn telefoon MLC 2007 geinstalleerd, een kleine applicatie die je je vooruitgang laat zien:

Het is allemaal nattevingerwerk, maar het is een leuk steuntje in de rug. Na 2 dagen en 4 uur stoppen met roken, heb ik mijn leven al verlengd met een 10 tal uur. Die ga ik gebruiken om alle Star Wars films nog eens te zien, denk ik.

Sinds ik gestopt ben met roken zijn er 20730 mensen gestorven aan een rokersaandoening. Vergeleken met 3 dagen geleden heb ik mijn kans op een hartaanval verminder met 0.16% en de kans op longkanker met 0.08. Binnen 10 jaar staat die laatste teller op 0%: grosso modo dezelfde kans op longkanker als een niet-roker.

Ik zou ondertussen 97 sigaretten gerookt hebben, wat me 7 euro zou gekost hebben (in Belgie zou die financiele teller veel spectaculairder evolueren). Mijn carbon monoxide en nicotine-niveau zijn terug normaal. Enkel mijn hart en longen zullen wat meer tijd nodig hebben om te herstellen. En wat de “cravings” betreft. Die zijn een pak minder, dankzij Allen Carr.