Goedele

Mijn blog is dood. Facebook is sneller en directer. Maar af en toe schiet ik in zo’n kolere dat ik niet anders kan dan op mijn blog te zagen.

Laatst zat ik in de wachtzaal van Het Huis van het Nederlands. Wat een fantastisch efficiënte organisatie, met grondige tests, gestroomlijnde communicatie met andere, gerelateerde diensten, hulpvaardig personeel… Chapeau!

Ik zag er de editie van “Goedele” staan, die met dat zwart kindje aan haar borst. De beruchte cover stoort me niet. Het voorwoord van Liekens deed me echter lichtjes kokhalzen.

Het begint in de eerste paragraaf met de woorden “halfbloedje” of haar eigen versie “dubbelbloedje“, gevolgd door “Die zijn altijd het mooist, cocktailkindjes“. Ach ja, verkleinwoorden en mensen afrekenen op hun uiterlijk. Het is klein Vlaanderen natuurlijk en ze bedoelt het wellicht goed. Zuchten en doorlezen.

Haar dochters vroegen haar: “Je hebt de baby niet meegenomen?” Goedele is geen voorstander van adoptie ook al wou ze wel: “Op mijn Afrika-reizen heb ik er vaak genoeg eentje willen meenemen“. Nee, ik hou niet van verkleinwoorden. Het verhult weinig over iemands wereldbeeld. Maar soit, geen man overboord…

Maar dan volgen de uitschuivers elkaar in snel tempo op, wanneer ze haar ervaringen als VN-ambassadeur in Afrika met ons deelt:
+ “Afrikanen dansen en zingen.” Dit in tegenstelling tot Europeanen of Amerikanen, die wat dan precies doen? Kan het nog kolonialer? Men zou hopen dat een VN-ambassadeur een net iets genuanceerder beeld van Afrikanen zou kunnen schetsen. En wat zijn “Afrikanen” eigenlijk? Is dat de traditionele Maasai? Is dat de CEO in Laos? Afrika is groter dan 11 biljoen vierkante mijl! Waarom voelen mensen zich toch altijd genoodzaakt om te spreken over “de Afrikaan”?
Maar ach: niks nieuws onder de zon. Goedele bedoelt het wellicht goed.

+ “Natuurlijk gaat dat niet altijd samen met efficientie, maar ze doen me vaak lachen“. Eerste vraag: wie zijn “ze”? De Afrikanen? Afrikanen doen u lachen, Goedele? Echt? Nee, echt? Dit wordt gevolgd door een vage anekdote over een metaaldetector in hout. “Hilarisch” vindt ze dat.

+ “Ontroerend mooi” vindt ze dan weer dat een analfabete ambtenaar de belangrijkste man van zijn familie was. Ik heb het superioriteitscomplex nog nooit op zo’n subtiele wijze verwoord weten worden.

Maar dan komt de kraker:

+ “Dat onwetend en onbezorgd door het leven gaan is net hun kracht“. Laat me al beginnen met “onbezorgd”. Wat heeft ze in als VN-ambassadeur godganse dagen gedaan? Ja, het beeld van de “onbezorgde” Afrikaan werkt altijd, maar weet ze dan echt niet beter? Of is het tunnelvisie?
Maar ja, Afrikanen zijn dus nu ook officieel “onwetend”. Ik kan hier echt niks aan toevoegen. Gelukkig doet ze dat voor ons:

+ “ze onttrekken zich op die manier vaak aan alle verantwoordelijkheid“. Ik schaam me. Ik schaam me echt in haar plaats. Dat je zoiets denkt, ja, dat is spijtig. Dat je zoiets luid op zegt. Dat is beschamend. Dat je zoiets als voorwoord durft schrijven voor een multiculturele issue van je weekblad. Ja, ik weet niet wat dat is.

Het ergste aan heel dit stuk is dat Goedele wellicht nog 1 van de meer verlichte geesten is. En dat ze spreekt met een zelfverklaarde liefde voor Afrika. Dat is het drama: dat iemand die het goed bedoelt en iemand die als VN-ambassadeur beter zou moeten weten, op zo’n koloniale manier durft schrijven. En dat niemand op die hele godverdomse redactie daar geen kanttekening bij maakt. Dit is ronduit beschamend…