Xenofobie

Oproep aan de Vlaamse pers: kunnen jullie eens stoppen met Bart De Wever heilig te verklaren? De man die het Vlaams nationalisme uit de extreem rechtse, xenofobe sfeer heeft gehaald? Give me a fucking break. Dit is de man die onder andere vindt dat Franstalige “allochtonen” zich moeten aanpassen in Vlaanderen (“net als Turken en Marokkanen”).

Nationalisme is per definitie extreem, per definitie xenofoob en per definitie gevaarlijk.

Het huidige enthousiasme over De Wever in de linkse pers, bewijst nog maar eens hoe succesvol het Vlaams Blok is geweest. Als we de stemmen van VB, NV-A en LDD samentellen, komen we uit op 36% van de Vlamingen die anno 2009 kiezen voor een engere, xenofobere samenleving zoals het VB het altijd gewild heeft. CD&V en OpenVLD zijn op zijn minst medeplichtig hieraan, terwijl SPa de andere kant opkijkt.

Ik heb het weer even helemaal gehad met Vlaanderen…

Lost and Found

Het is geweldig om een fantastische plaat te vergeten en ze dan een jaar of zo later terug te ontdekken. Dat overkwam me net met “The Black Parade” van My Chemical Romance. Ambitieuze meesterwerken worden nauwelijks nog gemaakt, laat staan door emo’s. But they did it…

Razende, ongenuanceerde emoties, perfect uitgevoerde bombast en meesterlijke songs die dwars door je ziel gieren. Een goeie plaat doet je voelen alsof ze speciaal voor jou is gemaakt.

Madaraka Day

Vandaag was het ook in Kenia een feestdag: Madaraka Day. Een gloeiend hete zon en een schaduwrijk plekje in de tuin van Waiganjo (links). Meer moet dat niet zijn.

Murfy’s Flaw

Gisteren eindelijk de debuutCD Makosa van Murfy’s Flaw in handen gekregen. Vorig jaar speelde ik een track in op een van de nummers, maar had nooit het eindresultaat gehoord. Ik moet toegeven: mijn ijdelheid is gestreeld om als Special Guest Artist te mogen verschijnen op deze sterke CD. 

Itunes

Itunes is des duivels software. Maar de combinatie van Dark Side of the Moon en de nieuwe visualization plugin zijn momenteel toch onweerstaanbaar…

Wachten

Mensen die me heel dierbaar zijn, beginnen vandaag aan de waarschijnlijk meest belangrijke week van hun leven. Wat vervloek ik de afstand tussen ons nu. Each small candle lights a corner of the dark, volgens Roger Waters. De kaars brandt. We wachten…

Moederke

Vandaag ben ik heel trots op mijn moeder. Op weg naar de 71 en nooit echt bezig met computers. Maar zonder problemen zit ze met me te skypen, compleet met headset en webcam. Ik hoop dat ik nog zo goed meekan op die leeftijd…

Kai Mook pt 2

Ik hoop tevens dat de allochtone Kai Mook snel onze normen en waarden leert.

Is dit nieuws?

Om een beetje op de hoogte te blijven, lees ik de sites van De Standaard en De Morgen. Nog meer dan de artikels, lees ik ook graag de reacties van de lezers.

Op het overzicht van de eerste dagen van olifantenkalf K. kwam de volgende reactie:

 

Wat voor een zielige zak richt zijn zure pijlen nu op een baby-olifantje?

Besluit(eloosheid)

Sinds december 2007 heb ik in 7 verschillende huizen gewoond. Ik had altijd genoeg bij me om comfortabel te zijn, nooit teveel om telkens weer snel te kunnen vertrekken. Midden 2009 begin ik een thuisbasis te missen.

Vier jaar lang heb ik alles in het werk gesteld om Nairobi als thuisbasis te hebben. En nu het eindelijk een realiteit kan worden, slaat de twijfel toe. Wil ik me echt 6 dagen op 7 afbeulen voor minder dan 40% van mijn huidig loon en dit zonder enige vorm van pensioenregeling of andere voorzieningen qua sociale zekerheid? Maar Nairobi gaf me mijn tweede adem. Hier voel ik me thuis.

En dan is er Antwerpen. Ik hou van Belgie en alles waar het voor staat. Ik haat Vlaanderen en alles waar het voor staat. Ik hou van Antwerpen, maar walg van Antwerpenaren.

Een week voor ik vertrok, ging ik wandelen in de Hobokense polders. Het was een stralende dag en ik baande me een weg door de gerepte natuur. Vier wilde paarden kwamen op een 15tal meter voorbij gedraft. Ik volgde hen naar een klein, donker vijvertje waar ze stonden te drinken. Ik kan hier wonen, dacht ik. Antwerpen is meer dan Antwerpenaren. Het hoeft geen Vlaamse stad te zijn. De stad kan van mij zijn en ik hoef ze niet te delen.

2009 wordt het jaar van het nieuwe begin. Zowat alles waar ik vanaf mijn 22ste voor gewerkt heb, is verdwenen. En ik heb daar ondertussen meer dan vrede mee genomen. Ik heb ontzettend veel zin in mijn nieuw begin. Waar dat ook is…